عباراتی مثل «Most of Iranian» یا «Iranians» در گزارشهای تهیه شده توسط روزنامه نگاران غربی بارها و بارها به کار می رود بدونه اینکه آنها دانسته باشند نمی شود با دیدن یکی دو تصویر احتمالی و یا برش های خاصی از وضعیت اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و ... آن را به همه ایرانیان نسبت داد. این گزارش درست به پرتی همان گزارش هایی است که سفر کردگان به غرب می نویسند و آنجا را تنها سرزمینی معرفی می کنند که روابط آزاد جنسی اش مهم است.

    حالا بیایید این همه اطلاعات را کنار هم بگذاریم . ببینیم ایران چگونه سرزمینی است؟

   یک سرزمین برهوت که مردانش قطارهای فشنگ به خودشان آویزان می کنند و توی قهوه خانه ها لم داده اند. زنانش تا بچه ها مجبور به قالیبافی اند و وقتی به بلوغ می رسند در خانه ها حبس می شوند، کتک می خورند و حق دسترسی به هیچ اطلاعاتی  ندارند. دوسوم این جمعیت – یعنی جوانان – معتادانی هستند که آمادگی کامل را برای دست زدن به حملات تروریستی دارند و ...

   وظیفه دنیا در مقابل چنین سرزمینی چیست؟ حمله نظامی برای خلع صلاح کردن این همه تروریست. آزاد کردن زنان در بند و نجات یک جمعیت هفتاد میلیونی از اعتیاد.

افکار عمومی غرب متاسفانه درباره ما چنین می اندیشد. چون مطبوعات غربی آنها را به این سمت سوق داده. سیاست مداران شان نیز به شدت تمایل دارند که به چنین جوی دامن بزنند چون دنبال منافع خودشان هستند. این ما هستیم که هیچ حق نداریم درباره این نگاه یا سکوت کنیم یا با رفتار اشتباهمان آنها را در معرفی که دارند یاری دهیم. تلاش مطبوعاتی نشریات غربی درباره ارائه چهره غلط ایران ما را وا می دارد تا سویه مهربانانه روح ایرانی را بیش از پیش به نمایش بگذاریم.

   ما باید شروع کنیم آنقدر برای این نشریات ای میل بفرستیم و آن قدر از حقیقت روح ایرانی بگوییم که آنها بفهمند که ایرانی ها نه آن تروریست های دگم القاعده اند و نه آن خیانت کاران حزب پعث. آنها باید بدانند که جامعه ایرانی جامعه نوپایی است که با تمام مشکلات پیش رو و با تمام مقاطع سختی که پیش رویش قرار می گیرد از دل مصیبت ها به سلامت عبور می کند و برای این عبور نیازی به کمک خارجی ها ندارد. ما در همه این سالها روزهای سختی را گذرانده ایم و امیدواریم روزهای سخت تری را نگذرانیم. این نکته هوشمندی ما ایرانی ها را می طلبد، چه ما که در دل اجتماعیم و چه آنهایی که در کشتی سیاست را پیش می برند. با این هوشمندی است که می شود شعر فرخزاد را چنین تصحیح کرد: 

                      «باد ما را نخواهد برد»